عشق نخستين بينش را نسبت به ابديت به تو هديه مي دهد

عشق نخستين آزموني است که زمان را به فراسو مي برد

اين گونه است که عاشقان هرگز از مرگ نمي هراسند

 عشق مرگ نمي شناسد

گلچین روزگار عجب با سلیقه است

می چیند آن گلی که به عالم نمونه است

تسلیت عشق عزیزم

منو در غم خودت شریک بدون عقیل نازنینم

میگن دلتنگی قشنگترین هدیه عشقه

حالا من با این هدیه قشنگ تو چیکار کنم؟

امروز تولدمه

ولی کاش نبود ...

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به يك چالش ذهنی کشاند

آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟

شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"

استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"

شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"

استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد

چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر صفات

ماست , خدا نیز شیطان است"

شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار

دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست

شاگرد دیگری دستش را بلند کرد

 "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"

استاد پاسخ داد: "البته"

شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون

حسش نکرده ای؟ "

شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند

مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی

که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا

شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال

 دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال

دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود 

استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"

شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریکي هم وجود ندارد. تاریکی در

حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش

کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به

رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما

 نمی توانید تاریکی را ا

در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا، شیطان وجود دارد؟"

زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را

 هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به

 همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در

سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز

شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود

ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و

سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد

 نیست خود به خود می آید و تاریکي که در نبود نور می آید

نام مرد جوان يا آن شاگرد تيز هوش كسي نبود جز ، آلبرت انیشتن !

موقع سر راه انسان قرار بگيرند

عقیل

این شب ها

این سهم چشم های من است 

ای یه دکلمه خیلی جالبه اونایی که واقعا عاشقا دانلود کنن

 عاشقی 

عقیل

این آهنگ شادمهر عقیلی واقعا گوش کردنیه

 شادمهر_تقدیر  

عقیل

عقیل

عقیل

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

عقیل

اولین و آخرین عشق

تولدت مبارک  

نازی جون عزیزم تولدت مبارک

چه لطیف است حس آغازی دوباره

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس

و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن

و چه اندازه شیرین است امروز

روز میلاد

روز تو

روزی که تو آغاز شدی

*لمــــس بودنـت مــــبارک*

به همان قدر که چشم تو پر از زیبایی است

بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهایی است

این غزل های زلالی که ز من می شنوی

چشمه جاری اندوه دلی دریایی است

چند وقت است که بازیچه مردم شده ام

گرچه بازیچه شدن نیز خودش دنیایی است

امشب ای آیینه تکلیف مرا روشن کن

حق به دست دل من؟ عقل؟ و یا زیبایی است

دلخوش عشق شما نیستم ای اهل زمین

به خداوند که معشوقه من بالایی است

این غزل نیز دل تنگ مرا باز نکرد

روح من تشنه یک زمزمه نیمایی است

این متن رو واسه رفتن مژده ی عزیزم نوشتم

این حال من بی توست بغض غزلی بی لب

افتاده ترین عاشق زیر سم اسب شب

این حال من بی توست دلداده تر از فرهاد

شوریده تر از مجنون حسرت به دلی در باد

پیداشو که می ترسم از بستر بی قصه

پیداشو نفس برده می ترسه ازت غصه

بی وقفه ترین عاشق موندم که تو پیدا شی

بی تو همه چی تلخه باید که تو هم باشی

دل اگر خدا شناسی   همه در رخعلی بین   به علی شناختم من   به خدا قسم خدا را

التـماس دعـــا

به پاس سادگی در عشق

 درون خود شکستم زود

 دریغا سهم من از عشق

 قفس با حجم کوچک بود!

 :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ای همیشگی ترین آه ای دورترین

سوختن کار من است نگرانم منشین

راست می گفتی تو دیگر اکنون دیر است

دوستی ودوری آخرین تدبیر است

راست می گفتی تو باید از عشق برید

از چنین پایانی به سر آغاز رسید

تو وخورشید بلند منو شبهای قفس

بعد ازین با خود باش...

یاد تو مارا بس...

امشب باران به ميهماني چشمانم آمده 

خسته ام خسته از همه کس و همه چيز

حتي از نفس کشيدن

امروز عقربه هاي ساعت

حادثه را برايم به تصوير کشيدند

اکنون من با خاطرات نفس گرفته ات

زندگي را با آه سردي مينوازم

كودك احساسم در باران رها شده است

خيس آشفته وتماشايي

بگذاريد دراين حال بماند!

كودكي چه دوران تميزي است

به چشمه ا ي در كوهستان مي ماند

يا به درياچه اي سرشار از ماهيان سرخ

اي كاش اين دوره را ازسربگيرم

يا دست كم فصلي از آن در آغوش كشم

حلول ماه رمضان مبارک

می بینم صورتمو تو آینه

با لبی خسته می پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می خواد ؟ 

بوی کهنگی می دن تمومشون

و اما خوب میدانم

 که بی پاسخترین پرسش

 و بی پرسشترین پاسخ برای آدمی مرگ است!!!

و رستاخیز بعدازمرگ

 روزدیگری در هستی عشق است

 واین فرصت که بعدازمرگ

شایدمادوباره پیش هم باشیم

 به آن ایمان و آن اقرار می ارزید

وبااین دیدمحشر روز زیباییست

 و با این وعده دوزخ بهترین ماواست

وتصنیف بلند عشق تو امروز 

دراوج خویش می رقصید

ومن تصنیف ساز عشق توچ

 امروز تورادراوج تو دیدم

وپرسیدم که:

شادی چیست

 غیرازاینکه تصنیف بلندعشق را دراوج خود بینی؟!

وازاعماق قلبم شادمان بودم

 وقانون بزرگ زندگی راخوب فهمیدم:

نه با اندوه باید ماند

نه غم را باید از خود راند

ديگر هوايي براي تنفس نيست

قاضي سرنوشت من،

عاقبت خواستي تا رعشه هاي مرگ را

 بر اندام بي تابم نظاره كني؟

پس شتاب كن....

گلويم بي تاب طناب دار فراموشي توست...

نفس هايم به شماره افتاده اند...

شتاب كن...شتاب...

ـــــــــــــــــــــــ

_{نام كسي را بر زبان نمی آورم}

نگاه کن خوب نگاه کن...

همه چیز هست آسمان کوه زمین دشت درخت ...

آنچه ز یاد دل وپنجره رفت - همه اتمام قشنگ عشق بود-...

 همه همهمه ی این دل تنها همه غوغای تو بود ...

خوب نگاه کن...

 کبوتر زیباست آسمان آبیست آب روان است ...

 گل مریم در باغ     گل قرمز در داغ      گل نرگس در ناز...

 آنچه از چشم من وتو دور ماند همه زیبایی یک لاله ی سرخ ...

همه سوختن با ل وپر پریانی که به دور دل شمع میچرخند...

 همه دوختن چشمک چشمان تو بر پاره ی دل...

 همه بازی یک پروانه با دل شعله ور شمع  شبی بی پایان 

کاش نگویید:یلدا!!!

آنکه نشان از شب وشاعر  غم وغصه   غرق در افکار آشفته ی مستی...

 ای کاش نگویید یلدا!!!

آنکه دوخته چشمان سیاهش به تو که باخته ای دل به سپیدی!!!!!

عجب عشق قشنگی!!!!!!....

کاش نگویید یلدا تو چرا دل به سپیدی نسپردی ؟

تو چرا دوست نداری  از رسیدن از وصا ل دو کبوتر بنویسی؟

 تو چرا دوست نداری یلدا که کنار کفن عشق نشینی بنویسی که دچار دل پروانه شدی؟

 که دچار عشق بی حاصل مجنون شده ای ؟؟؟؟

نشکوفاندی تو لاله ی سرخ و مرا یادی هست که تو کشتی آن را در دل سبز بهار...

( تو که خندیدی از افتادن یک بوته درخت بر دل سخت کویر)...

 این فلسفه ی قلب تو بود

 این انکار عشق بود این فلسفه ی عشق نبود...

 و شنیدم که تو گفتی سفری باید کرد و به قول سهراب: {شاید احساس هوایی بخورد}...

 ترسیدمو لرزیدم دستم را دادم به دست گل سرخ...

 تبری بر دوشت که مرا قطع کنی با خود ببری پزمرده شوم پیر شوم...

 ومرا بسپاری و سفارش به دل کوچه ی خاکی که مرا له نکند رهگذری...

 این ترمیم قشنگ زخم بود؟؟؟؟

 این سرنوشت گل سرخ قصه ی زندگی دوشاخه ویه سا قه بود ؟؟؟...................

واگر میخواهید که ستاره سرکی سر هر ماه به بام سحر این دل تنها بزند...

 عسلی باید بودسحری باید ساخت چشمکی باید زد ...

گریه ای باید کرد دل پرپر شده ای باید داشت...

 شب باران زده ای بیرون رفت زیر بارا ن قدمی باید زد...

 و به قول شاعر عشق را زیر باران باید جست ...  

یلدا

  آمد  و هم آشیان  شد  با  من   او   

همنشین و هم زبان شد با من او  

خسته جان بودم که جان شد با من او    

ناتوان  بود  و  توان  شد  با من او

دامنش   شد  خوابگاه    خستگی             

این  چنین  آغاز   شد   دلبستگی

مست  او  بودم  ز  دنیا  بی  خبر            

دم به  دم این عشق می شد بیشتر

آمد  و  در   خلوتم   دمساز   شد            

گفتگوها    بین    ما   آغاز   شد                               

گفتمش  در عشق  پابرجاست  دل             

گر  گشایی  چشم دل زیباست دل

بی  تو  شامی   بی  فرداست   دل             

گفت  : در عشقت  وفادارم  بدان

من تو را بس دوست می دارم بدان         

شوق وصلت را به سر دارم بدان

با  تو شادی  می شود غمهای من            

با  تو  زیبا  می شود  فردای من

گفتمش  عشقت  به دل افزون شده            

جز تو هر یاری به دل مدفون شده

در سرم جز عشق  او سودا  نبود            

بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده  جز  بر  روی  او  بینا  نبود            

در  نجابت  در  نکویی  طاق بود

روزگار  اما   وفا   با  ما   نداشت         

طاقت  خوشبختی   ما  را  نداشت

پیش  پای عشق ما سنگی گذاشت              

بی گمان از مرگ ما  پروا  نداشت

آخر این  قصه  هجران  بود وبس             

حسرت  و رنج فراوان  بود وبس

یار  ما   را  از  جدایی  غم   نبود          

در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سرپیمان خود محکم نبود           

سهم من ازعشق جز ماتم نبود

با  من دیوانه پیمان  ساده بست           

ساده هم آن عهد وپیمان را شکست

بی خبر  پیمان   یاری  را   گسست        

بی خبر   ناگاه  پشتم  را  شک

آن   کبوتر  عاقبت  از   بند  رست           

رفت و با  دلدار  دیگر عهد بست

بخت بد بین وصل او قسمت نشد          

این   گدا  مشمول آن رحمت نشد

عاشقان  را خوشدلی  تقدیر  نیست          

با  چنین   تقدیر  بد  تدبیر نیست 

آخر آتش   زد   دل   دیوانه    را      

سوخت  بی پروا  پر  پروانه  را

عشق من از من گذشتی خوش گذر            

دیشب  از  کف رفت فردا را نگر

عاشقی را  دیر فهمیدی  چه سود           

عشق دیرین را گسستي تار و پود

گر چه آب  رفته  باز آید  به رود             

ماهی   بیچاره   اما   مرده  بود          

بعد ازین هم آشیانت هر کس است             

باش با او یاد تو ما را بس است...

یلدا

موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است
ساحل بهانه ای است ، رفتن رسیدن است
تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما ،در خود چکیدن است
ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم
پرواز بال ما ، در خون تپیدن است
پر می کشیم و بال ، بر پرده ی خیال
اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است
ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه ، خود را ندیدن است
گفتی مرا بخواهن ، خواندیم و خامشی
پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است
بی درد و بی غم است ، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما ، از کال چیدن است

عقیل

چشم ها پرسش بی پاسخ حیرانیها
دستها تشنه ی تقسیم فراوانیها
با گل زم سر راه تو آذین بستیم
داغهای دل ما ، جای چراغانیها
حالیا دست کریم تو برای دل ما
سرپناهی است در این بی سر و سامانیها
وقت آن شد که به گل حکم شکفتن بدهی
ای سرانگشت تو آغاز گل افشانیها
فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید
فصل تقسیم غزل ها و غزلخوانیها
سایه ی امن کسای تو مرا بر سر بس
تا پناهم دهد از وحشت عریانیها
چشم تو لایحه ی روشن آغاز بهار
طرح لبخند تو پایان پریشانیها

عقیل

کاش در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله های میان خویش را با خطوط دوستی محکم کنیم

کاش با چشمانمان عهدی کنیم وقتی از اینجا به دریا می رویم

جای بازی با صدای موج ها درد های آبی اش را بشنویم

کاش مثل آب ؛ مثل چشمه سارگونه ی نیلوفری را تر کنیم

ما همه روزه از اینجا می رویم کاش این پرواز را باور کنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق رد پای خویش را پیدا کنیم

کاش با الهام از وجدان خویش یک گره از کار دل ها وا کنیم

کاش اشکی قلبمان را بشکند با نگاه خسته ای ویران شویم

کاش وقتی شاپرک ها تشنه اند ما به جای ابرها گریان شویم

.......